Ιστορία
Φωτοτέρας (Αλκύωνος και Θάνος)
Α’ έπος
Ο μύθος του Φωτοτέρατος ήταν ο πρώτος μύθος που δημιουργήθηκε ποτέ, σχετικά με τη Φανίστικη Μυθολογία, αν και χρονικά αυτό δεν ισχύει… Ο Αλκύωνος και ο Θάνος, είναι μία από τις ιστορίες του βιβλίου του ΦΖΜ “Φανίστικη Μυθολογία“. Πιο κάτω, θα δείτε σε ένα θεατρικό έργο την ιστορία αυτών τον δύο ανδρών:
Έχει να κάνει με δύο άνδρες, που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να σώσουν τη φιλία τους… Όμως, τί είναι η φιλία; Είναι να λυπάσαι με τη λύπη του άλλου; Ή μήπως να του συμπαραστέκεται στα δύσκολα; Θα τους σώσει η φιλία τους, ή θα καταλήξουν να πεθάνουν για αυτή; Σας παρουσιάζουμε λοιπόν, φίλες και φίλοι… Αλκύωνος και Θάνος!
Θάνος: Αλκύων! Αλκύων; Πού είσαι, ω καλέ μου φίλε;
Αλκύωνος: Εδώ είμαι Θάνο! Τί θες, καλέ μου φίλε;
Θάνος: Έλα να παίξουμε κάτι… Ας χαρούμε την ομορφιά της φύσης, ας δείξουμε σεβασμό στη θεά Θάνια, θεά της φύσης…
Αλκύωνος: Καλώς. Εγώ θα κρυφτώ στα όμορφα δάση, γεμάτα ευωδία, με τα πανέμορφα λουλούδια και δέντρα τους. Που κάθε άνοιξη, σα νούφαρα πρασινίζουν τα φύλλα… Κάθε φθινόπωρο, σα ροδοκοκκινισμένα μάγουλα, κόκκινα γίνονται… Ενώ κάθε χειμώνα… Κάθε χειμώνα πέφτουν, και πεθαίνουνε…
Θάνος: Όλα τα καλά τα πράγματα, το τέλος τους κάποτε θα βρούνε. Καμία εξαίρεση. Και όλα τα κακά τα πράγματα, ίσως και νωρίτερα να τελειώσουν. Αλλά δε το καταλαβαίνουμε αυτό, και απλώς καταραζόμαστε την ώρα και τη στιγμή, που κάναμε τη λάθος την πράξη, χωρίς όμως να ξέρουμε, πως το κακό είναι αναπόφευχτο…
Αλκύωνος: Πώς γίναμε φίλοι εμείς; Εγώ είμαι δυνατός και γρήγορος, όμως από γνώση… Τίποτα. Εσύ; Εσύ το αντίθετο.
Θάνος: Θα με θυμηθείς, όταν δεις πως όταν σου χρειαστεί γνώση, θα τη βρεις… Εγώ όταν χρειαστώ δύναμη, θα τη βρω… Με κίνητρο τη φιλία μας…
Αλκύωνος: Που όπως όμως είπες… Κάποτε θα τελειώσει και αυτή…
Θάνος: Πήγαινε κρύψου… 5… 10… 15…
Ο Αλκύωνος φεύγει.
Αφηγητής 1: Πέρασε η ώρα, και ο ήλιος πλησιάζει τη γραμμή του ορίζοντα.
Θάνος: 90… 95… 100! Πάμε! Θα σε βρω!
Φεύγει από την σκηνή.
Θάνος: Λοιπόν; Πού είσαι; Έλα, βγες όξω, δε σε βρίσκω. Βγες είπα! Δεν είναι αστείο. Εντάξει, το παραδέχομαι, κέρδισες.
____________________________________________________________
Θάνος: Πού είσαι επιτέλους;! Βγες έξω Αλκύωνε! (Γονατίζει) Αχ! Το γόνα μου. Μάτωσε…
Αφηγητής 2: Δεν τον έβρισκε τον Αλκύονο…
Θάνος: Αλκύων; Πού είσαι; Μα τον Φάνη και τους άλλους οχτώ θεούς του Έβερεστ… Θα σε βρω…
Φεύγει από την σκηνή.
Θάνος: Κυρία, γεια σας…
Κυρία: (Τον προσπερνά.)
Θάνος: Κύριε…
Κύριος: Ναι; Έγινε κάτι;
Θάνος: Πείτε μου σας παρακαλώ, κυκλοφορεί πουθενά καμιά… φήμη;
Κύριος: Φήμη;
Θάνος: Για κάποιον Αλκύωνο;
Κύριος: (Γελάει)
Θάνος: Κύριε;
Κύριος: (Σοβαρεύει) Ναι. Ή όχι; Όχι; Η ναι; Ναι… Ναι, μου έδωσε αυτό! Για ‘σένα. Φαίνεται πως είστε καλοί φίλοι… Λένε πως η φιλία νικά τα πάντα… Και εσείς είστε πραγματικά φίλοι! Και μπράβο! Όμως εγώ δε συμφωνώ. Δε νικά τα πάντα η φιλία. Θα χάσεις, αν ξεπεράσεις τα όριά σου! Και να προσέχεις! Αν χτυπήσεις μία πέτρα με δύναμη και δεν μπορείς, το χέρι σου θα ματώσει!
Θάνος: “Θάνο, όπως είπες χρειάστηκα μυαλό. Το βρήκα. Βρήκα τρόπο να σου στείλω αυτό. Σώσε με! Ο Ομάρ… Σώσε με… ___” Έχει μία γραμμή… Σα να τον διέκοψε κάτι απρόσμενο, κάτι… το αναπάντεχο! Πρέπει να σώσω τη φιλία μας! Έρχομαι! Μισό λεπτό…
Κύριος: (Γελάει)
Θάνος: Κύριε… Πού πήγε; Πρέπει να τον βρω…
____________________________________________________________
Φάνης: Αέρα! Πρέπει να τον τιμωρήσουμε τον Ομάρ! Πήρε τη Θάνια μαζί του!
Αέρας: Ναι, Φάνη, πρέπει. Και είναι πραγματικά ν’ απορείς που τη θεωρεί τέτοιο βάρος. Φαίνεται εξάλλου, πως δεν τη θέλει. Και αυτή πήγε μόνον με τη θέλησή της. Κοίτα τη! Πολεμά σαν άνδρας! Και είναι αυτόνομη! Προνόμιο γι’ αυτή, όμως όχι και για τους δήθεν μεγάλους, που φοβούνται τη βασιλεία τους! Και ας την προστάζεις, ο οποιοσδήποτε δειλός θα υποτασσόταν, αυτή όμως έφυγε. Και να η απάντηση: ο Ομάρ δε τη θέλει γιατί φοβάται. Φοβάται πως αυτή δεν παίρνει από αλαζονεία και θρασυδειλία.
Ομάρ: Δε γυρνά πίσω!
Θάνια: Όχι, δε γυρνώ! Όχι να μου λες τί να κάνω!
Ομάρ (μονολογεί): Θα βρω τρόπο, θα τη διώξω! Εγώ, ο Ομάρ! Ναι, εγώ, θα την κάνω να μετανιώσει… Α! Το βρήκα! Ο Αλκύωνος…
____________________________________________________________
Θάνος ( Λαχανιασμένος ): Εδώ είμαι, Αλκύων… Έρχομαι!
Θάνια: Χέρε, Θάνο! Είμαι αυτή, που τα λουλούδια κάνει και ανθίζουν… Τα δέντρα να μας πορεύουν αγαθά, και το φύλλωμα τους, τη δροσιά του να μας δίνει. Είμαι η Θάνια, της γης και της φύσης είμαι η θεά, και είμαι εδώ για να σε βοηθήσω.
Θάνος: Γιατί, ω θεά μεγάλη;
Θάνια: Γιατί είμαι η μητέρα σου… Γιε μου!
Θάνος: Είμαι ημίθεος;
Θάνια: Ακριβώς.
Θάνος: Και γιατί χρειάζομαι βοήθεια, μητέρα; Και όχι οποιαδήποτε βοήθεια, αλλά τη δικιά σου; Πώς θα σώσω τον φίλο μου;
Θάνια: Ο φίλος σου, δυστυχώς βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Ομάρ τον ίδιο… θυσιάστηκε σε ένα τέρας… Η δύναμή του δεν τον έσωσε αυτήν τη φορά.
Αφηγητής 2: Ο Αλκώνος, που κάποτε έλαμπε σαν άστρο, που ήταν ο δυνατότερος και ομορφότερος του χωριού, τώρα υποχείριο του Ομάρ… Τον ίδιο του τον φίλο, μάλλον άθελά του θα σκοτώσει!
Θάνος: Όχι! Φίλε μου, όχι! Μη μ’ αφήνεις μόνον μου! Ο Ομάρ…
Θάνια: Ο Ομάρ… Ο Ομάρ… Ο Ομάρ… Ο Ομάρ όμως, είναι θεός! Δεν μπορείς να… Το βρήκα! Να πώς θα με τιμωρήσει! Όχι γιε μου, μην πας! Μην τολμήσεις! Θα πεθάνεις!
Θάνος: Δεν μπορώ να μην πάω μητέρα… Θα πάω. Θα πάρω εκδίκηση, και θα δείξω στον Ομάρ, με όλον τον σεβασμό πάντοτε, πως δεν έπρεπε να το κάνει αυτό!
Θάνια: Μα δεν καταλαβαίνεις; Δεν μπορώ να σε βοηθήσω!
Θάνος: Γιατί; Είσαι η θεά, που κάνει την στέρφα γη ν’ ανθίζει, και σε άγονα χώματα, πλάτανοι να υψώνονται! Πώς δεν μπορείς;
Θάνια: Δεν μπορώ, πίστεψέ με.
Θάνος: Τότε εντάξει. Η θέλησή σου, διαταγή μου. Και πώς θα το βρω το τέρας, να το σκοτώσω;
Θάνια: Με ιστορίες αλλόκοτες, οι φήμες το ‘χουν ζώσει αυτό το πλάσμα. Λένε πως ζει, πέρα απ’ τον ωκεανό, και απ’ την άκρη του κόσμου, ακόμα παρακάτω! Όλη τη γη θα διασχίσεις για να το βρεις, σαράντα χιλιάδες χιλιόμετρα και 70 ακόμα… Τί καταλαβαίνεις από αυτό; Αν βρεις τον γρίφο και τον λύσεις, θα σου δώσω ό,τι χρειάζεσαι.
Θάνος: Ως την άκρη του κόσμου… Πόση είναι η περίμετρος της γης; Κάπου στα… Σαράντα χιλιάδες χιλιόμετρα… και άλλα… 75 ακόμα! Αυτό είναι! Τότε πρέπει… Να είναι 5 μέτρα… Πίσω μου;
Θάνια: Έχει σώμα ρυτιδιασμένο, που μοιάζει με κώνο, και κεφάλι, πιο σφαιρικό από τον ήλιο ακόμα. Λείο; Ε, δε θα το ‘λεγα. Είναι γρέντζο και… Κάπως ανατριχιαστικό. Μόνον όσοι ήταν έξυπνοι αρκετά, κατάφεραν να το βρουν. Δεν ήταν όμως και αρκετά δυνατοί, με αποτέλεσμα… Τυφλώνει τα θηράματά του, και τα καταβροχθίζει με μιας. Τυφλό είναι, προτέριμα δικό σου μεγάλο… Όμως ακούει… Μυρίζει… Πιάνει… Ή μάλλον όχι. Δεν πιάνει. Δεν έχει χέρια. Αλλά να προσέχεις…
Θάνος: Πρέπει να βρω έναν τρόπο να το σκοτώσω αυτό το φρικτό πλάσμα!
Θάνια: Σα θεά της φύσης, να σου επιβεβαιώσω αυτό μπορώ: Είναι ένα ζώο. Ό,τι μπορεί για να επιζήσει κάνει τ’ άμοιρο! Και τώρα, ένα πλάσμα, που έχει σχεδόν το ύψος του, μυώδες. Μετά από εβδομάδες προσμονής, βρήκε τροφή! Εσύ τί θα ‘κανες; Δε σε απείλησε το δύσμοιρο!
Θάνος: Καταλαβαίνω τη σκέψη σου θεά. Δεν μπορώ παρά να τη σεβαστώ. Όμως τί να κάνω; Εκδίκηση, ποτέ σου δε θέλησες να πάρεις; Στη διάσταση του ΛΔΔ, την Ελληνική μυθολογία, η Κλυταιμνήστρα τον άνδρα της σκότωσε. Και να ύστερα, που δολοφονείται από τον ίδιο της τον γιο, σε συνομωσία με την κόρη της. Δίκιο και οι δύο είχαν, όμως… Ό,τι συνέβη… Συνέβη.
Θάνια: Ναι, αλλά τη ζωή τους θρηνούσαν ύστερα, αδερφός και αδερφή για της μητέρας τους τον φόνο!
Θάνος: Ναι! Επειδή μάνα τους ήταν, λογικό. Μην κάνεις ό,τι μπορείς, ώστε μακριά να με κρατήσεις απ’ το τέρας. Θέλω να το σκοτώσω, και ας πεθάνω.
Θάνια: Και αν πεθάνεις προτού να τα καταφέρεις; Ο Ομάρ να με τιμωρήσει θα ‘χει καταφέρει! Γιε μου, όχι!
Θάνος: Την υπόσχεσή σου να κρατάς μάνα και θεά, δυνατή! Δώσε μου, τί χρειάζεται να ‘χω;
Θάνια: Ναι, στο ‘πα όντως. Την υπόσχεσή μου θα κρατήσω. Θέληση δική σου ήτανε γιε μου! Θα σου συμπαρασταθώ, και ας θεωρώ λάθος την απόφασή σου! Πάρε, εδώ μια κουκουβάγια στριγξ. Κάτασπρη, σα το χιόνι. Νεκρή να μου τη φέρεις και τυφλή, Τειρεσίας ίδια να γίνει! Αλλιώς, τω μοίρα που παρήγγειλα δική της, εσύ θα την αποκτήσεις! Να, και ένα δηλητήριο από Μαύρο σα το σκοτάδι Μάμπα. Μία σταγόνα, ανθρώπους 30 αφανίζει. Ας λυπηθείς λίγο το ζωάκι, μην το βασανίσεις με μεγάλη ποσότητα. Ορκίσου τουλάχιστον αυτό.
Θάνος: Όρκο παίρνω, αν τον αθετήσω, ο Ομάρ να με σκοτώσει!
Θάνια: Ωραία. Αν δεν αθετήσεις τον λόγο σου, τότε θα γυρίσεις νικητής. Να μη φοβάσαι!
Θάνος: Λόγω τιμής, μητέρα! Σε ευχαριστώ. Δε θα ξεχάσω τα σοφά σου λόγια, ωσότου να πεθάνω.
____________________________________________________________
Θάνος: Έρχομαι, φονιά του αδερφού μου… Ο Φονεύς του αδελφού μου θα ηττηθεί. Πρέπει να ηττηθεί. Μα… τί λέω; Αποτρελάθηκα; Έχασα τα λογικά μου; Ποιος θνητός ποτέ, στη Φανίστικη τη διάσταση, σε θεό ενάντια να πάει; Δε θα ‘μαι ο πρώτος. Στην Ελληνική τη Μυθολογία, ο Βελλερεφόντης, πως κάποιος είναι πίστεψε… Και στον Δία, τον Ποσειδώνα την Ήρα, έναν-έναν τους αψήφησε. Και το τέλος του… Ποιος το ‘ξέρει; Ύστερα απ’ αυτό, κανείς δε νοιάστηκε, μιας και ο Δίας, τυφλό, από ρόδον τον κατέντησε! Εγώ το τέρας θα σκοτώσω. Κάτι άκουσα!
Φωτοτέρας: Χχχχχ…
Θάνος: Πέτα, κουκουβάγια! Α! Κρύψε τα μάτια σου, ανόητε! Αυτό είναι! Την τρώει! Όχι! Την τρώει!
( Ραντίζει… ή μάλλον χύνει όλο το δηλητήριο πάνω στο ξύλο που βρήκε στα πόδια του… )
Θάνος: Α!
Φωτοτέρας: Ααααααααααααααααααα! ( Πέφτει. )
Θάνος: Αντίο, κτήνος! Ωχ, όχι! Η κουκουβάγια! Εδώ είσαι! Μ’ έσωσες! Τη ζωή σου έδωσες! Όσο για ‘σένα… Χχχ… Φτου! Ομάρ! Ναι εσύ, καταραμένε! Ναι! Τολμώ και σε αψηφώ! Αντί να πας και να χύνεσαι στη μάχη ή ακόμα και να δίνεις διαταγές… Εσύ, θρασύδειλε! Εσύ κάθεσαι και παλιμπαιδίζεις με εμάς, τους θνητούς, λες και είμαστε παιχνίδια! Καταραμένος να ‘σαι! Θα ‘πρεπε να ντρέπεσαι!
____________________________________________________________
Θάνια: Έχυσε όλο το δηλητήριο επάνω στο κλαδί, και ύστερα στο στόμα του τέρατος το έριξε! Όρκο βαρύ πήρε και τον αθέτησε! Όχι! ( Γονατίζει ) Όσο και να πιστεύω πως φέρεται ανεύθυνα… Όσο και αν πιστεύω, πως το δίκιο έχασε… Είναι παιδί μου… ( σηκώνεται ) Ελά εδώ!
Ομάρ: Όχι!
Θάνια: Α! ( Πέφτει πίσω ) Εσύ Ομάρ! Τώρα τί θα κάνεις; Δίκιο έχει και ο Θάνος! Φτού! Δίκιο είχε και ο Αλκύωνος, με θλίψη και πόνο στα μάτια σε καταράστηκε, σα κούκλες να ρίχνεις τους θνητούς! Φτου! Σαν και ‘γω τα ίδια ξεστομίσω, δίκιο θα ‘χω! Φτου! Εσύ…
Ομάρ: Φτάνει! Δεν μπορούσα να τον σκοτώσω εύκολα! Τώρα όμως… Που όρκο στη ζωή του βαρύ αθέτησε… Ό,τι θέλω τον κάνω. Ο θάνατος πιστεύει πως είναι το χειρότερο, όμως όχι! Τώρα θα δει ο αφελείς, και ναι… Ναι, το ότι πιστεύει πως ο θάνατος είναι το χειρότερο, μόνον γι’ αυτόν τον λόγο μπορώ και τον τιμωρώ έτσι.
Θάνια: Πώς έτσι;
Ομάρ: Α! Θα δημιουργήσω μία μαγεία πιο μεγάλη από αυτή της αθανασίας, και θα δεις… ^Φσσστ!^
____________________________________________________________
Θάνος: Τέλειωσα με το χρέος μου… Τώρα επιστρέψω την κουκουβάγια στη θεά και μήτηρ μου, και ύστερα… Α! ( Τον χτυπάει μία μπάλα, πέφτει κάτω ) Τί μου γίνεται; ( Βάζει σιγά-σιγά τα χέρια του μέσα από την μπλούσα του. )
Θάνος: Α! Τα χέρια μου! ( Φεύγει από τη σκηνή )
____________________________________________________________
Φωτοτέρας 2ο: Α! Προτού να χάσω τα λογικά μου! Κάποιος να με… Α! Αργκ! Αργκκκκκκκκ! Όχι! Αααααααααααα!… ( Πέφτει ) Χχχχ…..
( Βρυχηθμός ) ( Φεύγει )
Θάνια: Ο Θάνος… Το Φωτοτέρας το δεύτερο, γύρισε πίσω, στο τρομερό λημέρι, και καταβρόχθισε το πρώτο Φωτοτέρας… Όσο για τον Ομάρ και για εμένα; Λοιπόν… Δεν μπορούσ να κάνω αλλιώς… Με κατάφερε, και τώρα… Τώρα άλλαξα πλευρά.
Μπορεί να κέρδισε το μοχθηρό πλάσμα σε αυτήν την ιστορία, όμως η κατάρα θα πιάσει, και όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο, θα καταλάβει: Κάποιος, θα σκοτώσει και εμένα, και αυτόν, και σχεδόν όλους τους θεούς του Έβερεστ. Ο Ομάρ, θα πεθάνει άδοξα… Καλά… ίσως και να μην ήταν η πιο… Χαρμόσυνη η φετινή μας παράσταση… Όμως ήταν μία από τις καλύτερες ιστορίες. Γιατί μάθαμε, πως είναι καλό να είμαστε γενναίοι και να προσπαθούμε περισσότερο… Όμως πολλές φορές, περνάμε τα όριά μας, χωρίς να είμαστε έξυπνοι. Βρίσκουμε τη δύναμη που θέλουμε όμως… Όταν καταφέρνουμε αυτό που θέλουμε, να μην υποτιμούμε κανέναν…
( Υπόκλιση ) ΤΕΛΟΣ