Λεξικό
Νυξ
Α’ έπος
Το ακόλουθο άρθρο, έχει να κάνει με το βιβλίο του εντεκάχρονου ΦΖΜ “Φανίστικη Μυθολογία“, γιατί σε μία μυθολογία για παιδιά και για ενήλικες, υπάρχουν δεκάδες χαρακτήρες.
Αυτή η χαρακτήρας, που ίσως και να την έχετε ξαν’ ακούσει, δεν είναι θεά της Φανίστικης Μυθολογίας. Και αυτό, γιατί είναι της Ελληνικής. Θα σας εξηγήσω…
Όπως όλοι πιθανότατα ξέρετε, η Φαν΄στικη Μυθολογία, δεν είναι παρά η συνέχεια της Ελληνικής, σε μία άλλη διάσταση. Και αυτό, γιατί έχουν κοινή αρχή. Ορίστε, ένα απόσμασμα από το βιβλίο “Φανίστικη Μυθολογία”:
Κάποτε, υπήρχε μόνο το Χάος.
Κάτι σας θυμίζει αυτή η αρχή;
Λογικό. Είναι η Ελληνική Μυθολογία. Μα δεν θα πούμε αυτή σήμερα. Σήμερα, θα πούμε για πράγματα, άγνωστα. Ας συνεχίσουμε λοιπόν…
Ο καιρός πέρασε. Και ένα φως έδωσε ελπίδα. Να το, σαν πλησιάζει γοργά. Εκείνη την στιγμή, έγινε κάτι τρομερό… Μια έκρηξη. Με έναν εκκωφαντικό θόρυβο, το Χάος γέμισε με λάμψη. Τότε, εμφανίστηκε μια μορφή, που έμοιαζε με μία μαυροντυμένη γυναίκα. Κοιτούσε με το βλέμμα στον ορίζοντα. Να τη, η θεά Νυξ.
Όμως, ο μύθος μάς κρύβει την αλήθεια. Μας την κρύβει, γιατί κανείς δε θέλει να τη θυμάται. Για την ακρίβεια, δε θέλει να τη θυμάται η Νυξ. Και να γιατί: Από την έκρηξη, εκτός από τη Νυξ, και τους άλλους θεούς, βγήκε και ένας θεός, με δυνάμεις ισχυρότερες… Ο Λευτέρης.
Ο Λευτέρης ήταν πολύ ισχυρός.
Ποια ήταν η διαφορά, ανάμεσα στις δυνάμεις του και τις δυνάμεις της Νυξ; Εύστοχη ερώτηση.
Να, στην πραγματικότητα, η μαγεία είναι σαν τον δρόμο. Δηλαδή, εμφανίζονται ξαφνικά δύο γραμμές, που περνάνε στο πεζοδρόμιο. Έτσι λοιπόν, η Νυξ, σαν την πιο ισχυρή (μαζί με τις μοίρες) θεά στην Ελληνική Μυθολογία, είχε φτάσει την πρώτη γραμμή. Δεν την είχε όμως περάσει.
Ποιες είναι αυτές οι γραμμές;
Ο χώρος και οι διαστάσεις. Δεν έχετε διαβάσει ακόμα για αυτές, όταν όμως φτάσετε εκεί, θα καταλάβετε τι εννοώ. Για να έχει κάποιος περάσει αυτή τη γραμμή, πρέπει να έχει πρόσβαση στην ΟΛΟΤΗΤΑ.
Τώρα, σε σχέση με την άλλη γραμμή, τον χώρο. Η παραμόρφωση του χώρου, καθώς και η διατήρηση της μνήμης ύστερα από αυτό το ταξίδι, είναι πολύ σημαντικές. Να λοιπόν, γιατί ήταν τόσο ισχυρός ο Λευτέρης. Είχε περάσει και τις δύο γραμμές.
Άρα μπορούσε να παραμορφώσει τον χώρο και τον χρόνο. Όχι ακριβώς… Τον χρόνο τουλάχιστον όχι. Θα δείτε στο β’ έπος, πως κανείς δε νικά τον χρόνο.
Δεν είχε όμως την απόλυτη μαγεία, αυτή που θα του επέτρεπε να αλλάξει ακόμη και την πραγματικότητα.
Ύστερα, θα άλλαζε το όνομά του και έμεινε γνωστός σα Λευτέρης, Δεινόσαυρος, Δράκος (ΛΔΔ). Το όνομά του, δεν είχε να κάνει με την εμφάνισή του. Απλώς ακουγόταν ωραίο. Λόγω του ότι ο ΛΔΔ προήλθε από την Ελληνική Μυθολογία, λέγεται και ΛΔΔ ο μυθολογικός.
Δεν ξέρω εάν έχετε ακούσει, μα η Ελληνική Μυθολογία, θεωρείται η καλύτερη στον κόσμο. Αυτό είναι τυχαίο;;; Δε νομίζω. Ο ΛΔΔ το φρόντισε και αυτό.
Δεν διάλεγε ο καθένας, το δικό του όνομα. Όχι, το Χάος διάλεγε ονόματα, για αυτούς. Του Λευτέρη, λόγω της ισχυρής του μαγείας, δεν του άρεσε καθόλου το όνομά του. Εάν το άλλαζε όμως, θα διατάραζε το χωροχρονικό συνεχές, και θα προκαλούσε την τύχη του, κάτι που δεν το ήθελε. Ο << Λευτέρης >>, έπρεπε να μείνει ό,τι και να γίνει.
Ας επανέλθουμε όμως στο θέμα μας. Εκείνη τη στιγμή, το τί όνομα θα είχε ο Λευτέρης, ήταν το μικρότερο πρόβλημά του… Να και το μεγαλύτερο: Δεν ήθελε να μοιράζεται ούτε τη βασιλεία ούτε και τους νόμους. Έπρεπε να κυβερνά τη Νυξ χωρίς αυτή να το ξέρει. Έπρεπε να την υποτάξει, να την φοβίσει.
Έτσι, μία μέρα που η Νυξ άρχισε να φτιάχνει τη γη, ένιωσε μία αύρα πίσω της. Χωρίς να γυρίσει, με ένα μειδίαμα σαρκαστικό, δείχνοντας πως είναι ανώτερή του, του είπε:
-Εσύ είσαι πάλι… Που μου έκανες τον αδιάφορο…
-Σου ζητώ συγγνώμη… Μα δεν παίζει ρόλο… Έτσι κι αλλιώς, δε θα υπάρχεις για πολύ ακόμα… απάντησε ο Λευτέρης.
Πλέον, η Νυξ είχε σταματήσει να κάνει οτιδήποτε. Για μία στιγμή, πάγωσε από φόβο. Ήξερε πως δεν έπρεπε να είχε μιλήσει έτσι. Είχε μόλις μετανιώσει, μα αυτό δε βοηθούσε.
-Τί εννοείς; είπε μισογυρισμένη σε αυτόν.
Ο ΛΔΔ δεν απάντησε… Μόνον είπε…:
-Χα!
Άρχισε να λέει ένα ξόρκι. Τα μάτια του έγιναν μαύρα, και άρχισε να αιωρείται όλο και ψηλότερα.
-Θα μετανιώσεις για την αναίδεια σου! Πες αντίο…
Ήδη, είχε αρχίσει να έρχεται ένα φως από μακριά… Δεν είχε χρόνο… Ο ΛΔΔ, έπρεπε να βιαστεί! Έφταναν και οι άλλες θεότητες. Έρχονταν και οι υπόλοιποι. Με τον φόβο ζωγραφισμένο στα μάτια της, η Νυξ συνειδητοποίησε πως, σιγά-σιγά, ολόκληρο το σώμα της μεταμορφωνόταν σε πέτρα. Η Νυξ έσκυψε πάνω από το χέρι της, βλέποντάς το να πετρώνει λέγοντας σοκαρισμένη:
-Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, δεν μπορείς να με σκοτώσεις, είμαι αθάνατη!
-Ποιος σου είπε πως θα σε σκοτώσω; Απλώς θα γίνεις ένα ωραίο άγαλμα. Θα έχεις πλήρη συνείδηση, είπε ο ΛΔΔ.
-Τι σου έχω κάνει και μου συμπεριφέρεσαι έτσι; Είπε η Νυξ θλιμμένη.
Ο ΛΔΔ δεν απάντησε… Μόνο, άλλαξε την έκφραση του προσώπου του. Από σαρκαστική σε κάπως νευριασμένη.
-Καλωσήρθες, ΛΔΔ… Ακούστηκε μία μυστηριώδης ανδρική φωνή.
Τότε, o ΛΔΔ πρόσεξε κάτι φοβερό. Πρόσεξε, πως η έκρηξη, δεν ήταν μία απλή έκρηξη. Ήταν φτιαγμένη από έναν θεό. Τον θεό του φωτός, των εκρήξεων, μα όχι και του ήλιου.
Σας μπέρδεψα, ε; Πώς μπορεί η Έκρηξη να ήταν ένας θεός; Ο θεός των εκρήξεων, δημιούργησε μία έκρηξη, η οποία φάνηκε πως δημιουργήθηκε από το Χάος.
Αυτός ο θεός λοιπόν, ήταν ο θεός Φυξ. Ήταν ίσως και ο μόνος θεός, που δεν διαλέχτηκε το όνομά του, από το Χάος. Φως → Φυς → Φυξ. Έτσι το σκέφτηκε. Τον ΛΔΔ δεν τον ένοιαζε όμως. Τώρα, θα εκπλήρωνε το σχέδιό του. Να γινόταν ο κυρίαρχος του σύμπαντος. Άνοιξε μία τρύπα, η οποία έβγαζε ανατριχιαστικές φωνές και κραυγές. Οι άκρες της πύλης έμοιαζαν με πλοκάμια από χταπόδι.
Ο ΛΔΔ δεν έχασε χρόνο. Ούτε λεπτό. Μπήκε μέσα. Η τρύπα, τον οδήγησε σε ένα μέρος, με το όνομα Ολότητα. Εκεί, πρόσβαση είχε μόνο ο ΛΔΔ.
